कविता 

म अमेरिकामा कसरी सुतौँ,
जब मेरो देश नेपाल रोइरहेको छ?
समुद्रपारि भए पनि मेरो मन,
आज पनि आफ्नै माटोमा अडिएको छ।
मेरा आफन्तका आँखामा आँसु छन्,
मेरा दाजुभाइ–दिदीबहिनी पीडामा छन्,
बुवा–आमाको मुहारमा चिन्ताका रेखा छन्,
त्यो पीडा सम्झेर मेरो मन कसरी शान्त होस्?
मेरा बस्तीहरू उजाड भएका छन्,
कसैको घर भत्किएको छ,
कसैको आँगन सुनसान भएको छ,
कसैको सपना माटोमा पुरिएको छ।
मेरो धरती माता रोइरहेकी छिन्,
उनका छातीभरि घाउहरू छन्,
ती घाउमा मलम कसरी लगाऊँ,
टाढा बसेको यो परदेशी सन्तानले?
यहाँ उज्यालो शहरहरू छन्,
सडकहरू चम्किरहेका छन्,
तर मेरो आँखामा उज्यालो छैन,
किनकि मेरो देशको अँध्यारोले मन छोपेको छ।
यहाँ सुरक्षित छ मेरो रात,
तर नेपालमा कसैको रात असुरक्षित छ,
यहाँ म सिरानीमा टाउको राख्छु,
उता कसैको सिरानी आँसुले भिजेको छ।
म कसरी निदाऊँ निश्चिन्त भएर,
जब मेरो गाउँको बाटोले मलाई बोलाइरहेको छ?
जब मेरो पहाड, मेरो तराई, मेरो हिमाल,
मेरो माटोले मलाई सम्झिरहेको छ?
मेरा आँखाहरू बन्द गर्न खोज्छन्,
तर मनले नेपालका दृश्यहरू देखिरहन्छ,
आँसु रोक्न खोज्छु,
तर देशको सम्झनाले फेरि आँखा रसाइदिन्छ।
हे मेरी धरती माता,
तिम्रा घाउहरूमा मलम लगाउन नसके पनि,
मेरो हरेक प्रार्थना तिम्रै नाममा छ,
मेरो हरेक धड्कन तिम्रै लागि छ।
म परदेशमा छु,
तर मेरो मन परदेशी भएको छैन,
मेरो शरीर अमेरिकामा भए पनि,
मेरो आत्मा अझै नेपालकै माटोमा छ।
त्यसैले आज फेरि आफैँलाई सोध्छु—
म अमेरिकामा कसरी सुतौँ,
जब मेरो देश नेपाल रोइरहेको छ?
जब मेरा आफ्नाहरू पीडामा छन्,
जब मेरो धरती माता घाउ बोकेर उभिएकी छिन्?
एक दिन म फर्केर आउनेछु,
आफ्नो माटोको आँसु पुछ्न,
आफ्नो देशको घाउमा मलम लगाउन,
र फेरि मुस्कुराएको नेपाल हेर्न।
August 26, 2026
Time : 11.07 PM.
Wisconsin Valders USA 🇺🇸
Shankar Bhandari

लेखक परिचय: शंकर भण्डारी हाल अमेरिकामा बसोबास गर्दै हुनुहुन्छ। उहाँ राजनीतिशास्त्रमा विद्यावारिधि अध्ययन गरिरहनुभएको छ। उहाँले राष्ट्रिय तथा अन्तर्राष्ट्रिय स्तरका विभिन्न पत्रपत्रिकामा लेख तथा रचनाहरू प्रकाशित गर्दै आउनुभएको छ।